बालबालिकाहरु मुलुक निर्माणको संवाहक हुन्। भविष्यका कर्णधार हुन्। मुलुक निर्माणको जिम्मेवारी लिनुपर्ने कलिलो बालमस्तिक छिन्नभिन्न हुँदै नैराश्यता सँगै आफ्नै हत्यासम्म पुग्न थालेको छ। जीवन के हो ? दायित्व के हो ? कसले के गर्ने ? कसको भूमिका के ? जसको दिमागले विश्लेषण गर्न सक्दैन उसले नै आफ्नो जीवनलाई तिलाञ्जली दिएको छ। अभिभावकसँग सामान्य ठाकठुक भएकोमा, साथीहरुले चित्त दुखाएकोमा, आफन्तले मनको भावना अनुसार काम नगरिदिएकोमा तथा सामान्य विषयमा मनमुटाव भएकै आधारमा जीवनको हत्या गर्ने तहमा किन पुगे? राज्यका निकाय र सरोकारवाला निकायहरुलाई चुनौतीको विषय बनेको छ। 
    जिल्लाको मात्रै होईन देशकै तथ्यांक हेर्ने हो भने जघन्य अपराध आत्महत्यामा बालबालिकाहरुको संख्या बढ्न थालेको छ। प्रविधिको तिब्र विकाससँगै प्रेममा असफल, नैराश्यता, मानसिक असन्तुलन, दीर्घरोग, गरिबी, घरेलु हिंसाका कारण दैनिक आत्महत्या गर्नेहरुको संख्या बढेको छ। वर्षेनि बालबालिकाहरु आत्महत्या गर्ने क्रम थपिएको छ। तीन वर्षमा जिल्लामा ३ सय ७४ जनाले आत्महत्याका कारण ज्यान गुमाएका छन्। त्यसमध्ये बालबालिकाहरु २२ जना छन्। ९ बर्षिय बालकले आत्महत्या गरेका छन्। १३ बर्षिया बालिकाले आत्महत्या गरेकी छिन्। आफुले भनेको विद्यालय र कक्षामा शिक्षकले भर्ना नगरिदिएको भन्दै आत्महत्या गरेका छन्।
    १६ वर्ष कम उमेरका बालबालिकाहरु आत्महत्या तर्फ उन्मुख भएका छन्। परिवार र आफन्तसँग सामान्य कुराले असहमति राखेका बालबालिकाहरुले ज्यान दिन थालेका छन्। बालबालिकाहरु तथा अन्य उमेर समूहका नागरिकहरुले गर्ने आत्महत्या रोक्न प्रहरीले अन्र्तक्रिया तथा अभिमुखीकरण कार्यक्रम संचालन गरिरहेको छ। तर पनि आत्महत्या न्युनीकरण हुन सकेको छैन। प्रविधिको विकास सँगै भएको दुरुपयोग रोक्न अभिभावकहरु सक्रिय हुन सकेनन् भने बालबालिकाहरु अपराधमा उन्मुख हुने कुराले झनै प्रशय पाउनेछ। लागु औषध प्रयोग गर्ने बालबालिकाहरुको संख्या पनि बढेको छ। सडकमा जाने बालबालिकाहरुको संख्या पनि थपिएको छ। अभिभावकहरुबाट स्वतन्त्र भएका बालबालिकाहरुले अपराधमा संलग्न गराउन थालेका छन्।
    अतः बाललिकाहरुको मनोभावना बुझौं। समयमै बालबालिकाहरुलाई सहि गन्तब्यमा जान सहजीकरण गरौं। अपराधमा बालबालिकाहरु जानुपर्ने अवस्थाको अन्त्य गर्न सरोकारवाला निकायहरुको सक्रियता बढाउँ।